Klukkan er hálf tvö og ég get ekki eða vil ekki sofa. Klukkan 7 flýg ég í lítilli rellu á litla eyju í karabíska hafinu. Maís-eyjurnar eru tvær og ég fer á minni eyjuna. Þar eru engir bílar og rafmagn er framleitt með olíu. Skilst mér. Ég ætla að vera þar fram á þriðjudaginn.

Dagurinn í dag var skrýtinn. Í morgun var ég vakin við símhringingu klukkan 4:37 frá henni Ritu ítölsku, mömmunni (þó hún sé 26 ára) í hópi sambýlinganna. Ég hafði ákveðið kvöldið áður að gista hjá Edgari þar sem hann er ekki með internet heima hjá sér og ég þurfti að einbeita mér að því að klára ritgerðina sem ég skilaði í kvöld.

Rita spurði fyrst hvort ég væri með tölvuna mína ..sem ég jánkaði og svo sagði hún mér að við hefðum verið rænd, að fartölvurnar væru allar horfnar og að hún þyrfti að hringja í Andrea, ítalska sambýlinginn okkar (strákur, þrátt fyrir nafnið). Klukkan fimm vorum við komin útí bíl keyrandi gegnum borgina hugsandi um myndavélina mína veltandi fyrir mér hvort henni hefði verið stolið og hversu ótrúlega ótrúlega ótrúlega heppin ég væri að hafa fyrir tilviljun ekki verið heima um nóttina. Án tölvunnar væri úti um skólaönnina.

Í húsinu var lögreglan ennþá og öryggisstarfsmaður úr Sameinuðu þjóðunum að skoða lásana. Þrír af fjórum sambýlingum mínum vinna hjá Sameinuðu þjóðunum. María, argentísk/spænski meðleigjandinn minn hafði vaknað um fjögurleytið við það að einhver var í herberginu hennar að gramsa notandi ljósið af gemsanum sínum við leitina. Ræninginn fór út þegar hún fór að spyrja hver ertu og hvað ertu að gera ..svo læsti hún sig inní herberginu hans Andrea og æpti á Ritu að læsa sig inni því það væri einhver í húsinu. Svo æptu þau til skiptis á Hector, nica sambýling okkar sem býr einn á efri hæðinni að læsa sig inni..

Í allan dag ræddu þau hversu spaugilegt en hræðilegt það hafi verið að öskra svona á hvort annað meðan ræningjarnir væru frammi í stofunni og hvernig María hafi skammað þá gegnum hurðina ..það var ekki jafn spaugilegt að tölvunum þeirra Andreu, Ritu og Maríu var stolið, græjunum hans Hector og myndavél og síma líka. María var sallaróleg og endurtók bara hversu heppin þau væru að ekkert hefði nú komið fyrir en Rita var stressaðri og sérlega óttaslegin við að einhver hefði getað meitt Julie, hundinn hennar sem dillaði bara rófunni yfir að einhver væri í stofunni.

Þar sem ég bý í garðskúr þar sem þjónustustúlkur búa vanalega hefur ræningjunum kannski ekki dottið í hug að þar væru nokkur verðmæti. Þeir fóru allavega ekki í herbergið mitt ..myndavélin mín lá óhreyfð fyrir allra augum þegar ég opnaði hurðina.

En í dag var ósofinn þreyttur dagur með þreyttum spenntum sambýlingum þar sem enginn vildi vera einn heima og rætt var í þaula að kaupa viðvörunarbjöllu í húsið og gera húsið á allan hátt öruggara. Rita skammaði verðirna í götunni og stöðugur straumur af fólki kom í húsið að skipta um lása og mæla fyrir nýjum stálgrindum. Á meðan á öllum þeim brösugangi stóð reyndi ég að skrifa helvítis ritgerðina mína ósofin lesandi um fall krónunnar með hnút í maganum yfir fjármálum og slæmum fréttum um ættingja mína í Bandaríkjunum.

..mig langar ekkert sérstaklega í náttúruparadísina sem ég flýg til á eftir.. mér finnst ég ekki eiga efni á því. 160 dollarar í flugið og 6 $ máltíðin fram á þriðjudag. En hvað á maður að gera í kreppunni? Enn á ég fyrir mat og húsnæði og ferðalögum og þó ég eigi ekki jafn mikið og ég vildi er allt í lagi með mig.. ég ætti í raun bara að fara að sofa.. það er eiginlega ekkert annað sem ég get gert, jú nema hugleitt. Ég ætla svoleiðis að hugleiða alla daga á ströndinni á Corn Island. Kem aftur á þriðjudaginn í netsamband, þangað til þá, vonandi verði í lagi með alla og hagkerfið ekki rifið í tætlur.

Þetta skrifaði ég um daginn ..ég bara birti færsluna ekki.

Klukkan er 12 á hádegi þriðjudags og ég sit á nýjum sófa, sötrandi svart kaffi með klaka. Allt í kringum mig eru exótísk teppi, sjöl og óróar frá Afríku auk litríkra málverka og dýra frá Mið-Ameríku.

Á teppi á gólfinu fyrir framan mig liggja heimilisdýrin gulbrúnn hundur og sætur svartur kettlingur. Á sófaborðinu synda tvær skjaldbökur í skál.

Ég á ekkert af innanstokksmununum, hvorki listmuni né diska og líður eins og munaðarleysingja sem suðrænir sambýlingar mínir sáu aumur á með því að leigja mér garðskúr til að búa í.

Í garðskúrnum mínum er ekkert nema ein hilla með fötunum og bókunum mínum, dýna frá Þóru og vifta frá Emi. Það er jú sér-klósett útfrá herberginu mínu en það er bara kalt vatn í sturtunni og enginn vaskur. Á dagskránni er svo að kaupa mér spegil og jafnvel kannski stól ..svona ef ég á efni á því.

Húsið sjálft er stórt og rúmgott og hér kem ég til með að læra á daginn þar til ég flýg heim 30.nóvember. Þar sem sambýlingar mínir vinna á daginn hef ég húsið nánast útaf fyrir mig á daginn. Maður er samt aldrei einn hérna, auk dýranna vappar hún Ibania um húsið og þrífur og þvær 4 daga vikunnar. Frá götunni heyrast bílar keyra framhjá og sölukonur klæddar í pils með svuntu kalla nöfn á mat sem þær bera í körfum á höfðinu ..mat sem ég kann ekki skil á. Úr garðinum heyrist svo hræðilegt kvabb fuglanna sem búa hinum megin við vegginn ..þeir virðast aldrei hætta.

Ég fór á ströndina um helgina í stað þess að fara til Costa Rica. Í partýi um helgina var mér bent á að ræða við vistfræðing í hópnum um skjaldbökuaðstoð og hann var akkúrat á leiðinni með nokkrum þjóðverjum og frökkum í tilraunaferð fyrir strandbúa sem eru að þróa túrisma við ströndina sína með aðstoð einhverra samtaka

..þannig ég sló til og hætti við Costa Rica, hitti vistfræðinginn á laugardagsmorgni í útjaðri Managua og við fórum með útTroðnum local minivan að nálægum bæ að hitta hópinn og ferðast 1-2 klukkutíma á hræðilegum vegi á pallbíl þar sem við áttum að hitta strandbúana og hestana þeirra til að vera fyrsti hópurinn sem þeir tóku á móti.

Mér og hópnum öllum var hætt að lítast á blikuna þegar tveggja tíma hestaferðin að ströndinni gegnum frumskóginn var orðin að 3 og hálfum tíma og sólin farin að setjast.. Allir voru þreyttir, svangir, þyrstir og útbitnir. Sem betur fer var fullt tungl svo það varð aldrei alveg svartamyrkur og ég tók með mér Tiger vasaljós fyrir algjöra tilviljun svo ég gat lýst leiðina fyrir hestinum mínum.

Þótt hnakkurinn færi á hliðina (og ég með) og hesturinn þurfti að hoppa yfir trjárætur, klifra upp og niður hæðir og vaða vatn og drullu datt ég ekki af baki. Hinsvegar skipti ég tvisvar um hesta því fyrsti hesturinn var útbitinn af leðurblökum og einstaklega fúll og hestur nr. 2 neitaði að ganga áfram eftir klukkustund eða svo á baki.

Leiðsögumaðurinn tók þá til ráðs að slá hann með sveðju svo hestinum (og mér!) brá geðveikt og ég datt næstum af baki. Þá tók við þriðji og seinasti.. hann var svo lítill að ég náði mér í fullt af bruna- og stungusárum auk einnar blóðsugu sem er það viðbjóðslegasta sem ég veit.. vá hvað það var heimskulegt að fara í kvartbuxum á hestbak, skítt með hitann!!

Eftir fimm og hálfan tíma náðum við loks að svefnaðstöðunni en var á hæð fyrir ofan ströndina. Vatnspumpan var biluð svo það var ekkert rennandi vatn og rafmagnið var bilað inní eldhúsi svo við borðuðum í myrkri með eitt kerti. Hrísgrjón og rauðar baunir ..í morgunmat, hádegismat og kvöldmat.. og smá meðlæti með.

Ferðin hélt áfram að vera frekar ævintýraleg, ég ákvað að sofa frekar í tjaldi á ströndinni en á skítugri dýnu í miðstöðinni og sá eina fullorðna skjaldböku verpa eggjunum sínum og sá tvö hreiður klekjast. Enginn var á ströndinni fyrir utan þennan tíu manna hóp, staffsins og einnar vísindakonu sem fylgist með skjaldbökunum. Það er fátt jafn yndislegt eins og eyðiströnd um miðja nótt undir fullu tungli.. ég gleymdi öllum áhyggjum í tvo daga. Birti nokkrar myndir á næstu dögum en ætla að færa mig um sófa í kvöld ..hasta luego!

Ég er stödd á stórum grænum sófa í stofu vinkvenna minna hérna í Managua. Stórir rauðir maurar ganga um flísalagt gólf og vifta suðar fyrir ofan mig. Síðan ég hætti í au-pair starfinu mínu fyrir tæpri viku er ég búin að finna einhverskonar öryggi í þessum græna sófa. Mér hefur aldrei fallið óvissa vel og held því dauðahaldi í þetta heimili, þetta rúm, þennan mjúka blett í tilveru minni þar sem ég læri á daginn, drekk um helgar og sef á nóttunni með Toga-efnið sem ábreiðu.

Ég stend núna á krossgötum og ég hreinlega get ekki hætt að hugsa. Þegar allir vegir eru færir en samt ekki, þegar maður veit hvað skiptir máli en samt ekki.. Þegar maður veit hvað maður vill gera, en samt ekki.. Ef það hljómar ruglingslega ímyndið ykkur að margfalda ruglinginn með þremur, setja í annað veldi og sjóða svo við 30 gráða hita 8 klukkutíma á dag, þá nálgist þið hugsanlega kösina í hausnum á mér.

En svona til að deila einhverju áþreifanlegu með ykkur þá er ég spennt fyrir að bjarga skjaldbökum sem sjálfboðaliði, býðst að leigja herbergi með suður-evrópubúum (culture-clash anybody?), sá áhugaverða atvinnuauglýsingu á Íslandi, langar að læra heilmikið í vikunni ..er í 4 kúrsum þessa önnina, stjórnmálafræði, samfélagsvinnu, félagsmálalöggjöf og afbrotafræði ..og það verður heilmikið að gera. Er að fara í stutta ferð um helgina til Costa Rica..

En ég sakna vina og fjölskyldu. Ég veit af eigin reynslu að maður saknar manneskju ekkert svakalega eftir mánaðar fjarveru, en þar sem ég er frá öllum finnst mér ár og öld síðan ég sá og heyrði í ykkur. Þætti ótrúlega vænt um að vita ef einhver þarna úti les þetta væri svo gott að fá einhverskonar merki um líf.. Svo er annað, íslenska númerið virkar ekki hér þannig ég er með 00-505-8455365 og minnir það kosti 15 krónur að senda sms úr íslensku númeri í mitt. Alltof dýrt samt að hringja. En skype-ið mitt er lora_elin ..add meg please!

you have brains in your head,
you have feet in your shoes,
you can steer yourself,
any direction you choose…

…you’re off to Great Places,
today is your day!
Your mountain is waiting,
so…get on your way!
“oh! the places you’ll go”

–Dr. Seuss

Á fimmtudaginn næsta er kominn mánuður síðan ég lenti í Managua og ég finn hvernig myndin er að skýrast og rútína að mótast. Ró er að færast í hjartað og öryggistilfinning að taka við óvissu og varkárni þess sem er nýr í ókunnu umhverfi.

Nútímatækniundur gera manni svo ótrúlega auðvelt fyrir að halda sambandi við land manns og þjóð, fjölskyldu og vini að mér finnst ég einhvernveginn ekkert vera langt í burtu. Ég held að það, auk þess að vera orðin vön umhverfinu sé að gefa mér öryggistilfinninguna.

Um helgina keypti ég til dæmis inneign á Skype og fyrir einungis 4 dollara flutti það mig eins og flóapúður í Harry Potter bók, úr hábjörtum degi í 30 stiga hita Managua yfir í rigningarkvöld í Reykjavík í stofunni hjá mömmu og pabba, heimavistina hennar Kristínar í Sigtúnu í Svíþjóð og inn í bíl til Magndísar sem var keyrandi í Hafnarfirði. MSN-ið gerði mér svo kleift að setjast stuttlega á kaffihús með Krumma í Moskvu meðan hann beið eftir að Síberíulestin legði af stað ..það er alveg hreint magnað að geta tímaflakkað svona um heiminn.

En netið gerði mér ekki bara kleift að slúðra og heyra fréttir af fjölskyldu og vinum ..það gerði okkur Þóru (Almannatengsla-fulltrúanum mínum hérna í Nicaragua) líka kleift að taka þátt í handboltaæðinu og þjóðarstoltinu sem greip Íslendinga í vikunni.

Við létum fjarlægð ekki stoppa okkur í að horfa á leikinn, né að klukkan var 1:45 á laugardagskvöldi og við staddar í partýi, NÉ að síðan sem mbl gaf upp með vídjólink virkaði bara í Evrópu ..nei, við tókum bara yfir partýið, leituðum uppi leikinn á einhverri Argentískri síðu (tókst eftir klukkustunda leit) og hlustuðum á íslenska lýsingu á Rás 2. Meira að segja frakkarnir í partýinu virtust styðja okkur frekar en eigið land. En kannski var það bara af vorkunnsemi frekar en einlægni ..maður má ekki gera lítið úr þjóðarstolti svo lítillar þjóðar.

Í dag hittust svo allir Íslendingarnir í landinu í grillmat til að fagna silfrinu. Allir 9 (Ragna, Geir og synir þeirra þrír, Ég, Þóra, Gerður og Gestur ..10 ef við teljum Saúl með):P Í stóru húsi með sundlaug og Granateplatré í garðinum, húshjálp í eldhúsinu og verði við dyrnar borðuðum við nicaraguanskan mat eldaðan að íslenskum sið og töluðum við saman á okkar pínulitla tungumáli um spennandi áfangastaði í landinu sem við búum ..svona að mestu leyti í.

Komdu með mér til að kanna heiminn, kreistum appelsínur, finnum keiminn, týnum döðlur tökum daginn snemma í nótt.. hlustandi á Stebba Hilmars syngja til mín þessi orð sitjandi við litla skrifborðið mitt í húsi 5 við götu sem hefur ekkert nafn í miðri Managua-borg líður mér ágætlega.

Tvær vinnuvikur eru núna búnar og ég er smám saman að aðlagast umhverfinu hérna. Er smám saman að kynnast fólkinu, bæði fólkinu á heimilinu (fjölskyldunni, húshjálpinni og vörðunum) og Skandinövunum eins og ég kýs að kalla vinahóp Þóru. Ég er farin að venjast því að maurar fari nokkra könnunarleiðangra á dag upp Mont Lora og orðin vön því að líta út eins og hvítu svepparnir með stóru rauðu doppunum ..doppurnar verandi ofnæmisviðbrögð við moskítóbitum og hvítan því ég er aldrei í sólinni. Ekki búast við tanaðri Loru heim.. Traffíkin er farin að virðast ósköp eðlileg og ég er farin að rata ágætlega í nokkurra kílómetra radíus frá heimilinu.

Það sem ég er ekki búin að aðlagast er hitinn yfir hádaginn (30°c) og hljóðin. Ég er fullkomlega háð loftkælingum og sundlaugum til að takast á við hitann og svo á ég rosa erfitt með svefn því mér finnst rakinn magna upp öll hljóð. Það hjálpar heldur ekki til að einhverjir 17 ára stúdentar eru búnir að leigja hús hérna á ská á móti sem halda partý um hverja helgi.

Ég var sem betur fer sjálf í partýi á föstudagskvöldið (jeij!) þegar Saúl gafst upp á þeim og tók til þess ráðs að henda sandi yfir vegginn til þeirra til að stoppa partýöskrin. Lögreglan svaraði ekki símanum og þau svöruðu ekki dyrabjöllunni ..þannig að fair is fair.

En talandi um öskur þá heyrði ég í öskurapa við eldfjallagíginn sem ég fór að synda í með Maríu, Mathias og Þóru í gær! Þessi staður, Laguna de Apoyo, er mesta paradís sem ég nokkurn tíma komið í. Mætti segja að staðurinn sé eins konar blanda af Amazon, Kerinu og Þingvallavatni ..allt í kring er þéttur skógur fullur af lífi, vatnið er kristaltært en á sama tíma hitað upp í fullkomið hitastig af sólinni.

Við vatnið eru veitingastaðir í hæfilega langri fjarlægð frá hvor öðrum (svo langri að maður tekur ekki eftir öðrum) sem eru búnir að byggja palla og setja upp rólur við vatnið. Ef maður kaupir mat fyrir 400 krónur má maður vera allan daginn á pöllunum þeirra.

Kosturinn við að synda í eldfjallagíg er að það eru engir stingufiskar eða öldur til að hafa áhyggjur af eins og við sjóinn. Við sáum marglita fugla og fiðrildi flögra um. Tvær litlar leðurblökur hengu undir sólpallinum okkar og litlir fiskar syntu kringum mig meðan ég reyndi að ná sambandi við gæludýraapa veitingastaðarins sem rólaði sér í hlíðinni fyrir ofan vatnið. Myndirnar stækka ef þið smellið.

Í dag var svo latur sunnudagur. Hékk heima allan daginn, lesandi Veronica decides to die eftir Paulo Coehlo, dormandi, borðandi og skrifandi ..eina sem ég fór úr húsi var stutt í matvöruverslun með Gerði og Gesti (keyptum morgunkorn að mínu skapi, jeij) og í bíó með Skandinövunum á Camilo Querido, frábæra heimildamynd frá Costa Rica.

Nú er klukkan 23 hjá mér, 5 hjá ykkur, svo ég ætla að fara að sofa, enda þarf ég að vakna kl 6:30. Óska ykkur góðrar viku.