Komdu með mér til að kanna heiminn, kreistum appelsínur, finnum keiminn, týnum döðlur tökum daginn snemma í nótt.. hlustandi á Stebba Hilmars syngja til mín þessi orð sitjandi við litla skrifborðið mitt í húsi 5 við götu sem hefur ekkert nafn í miðri Managua-borg líður mér ágætlega.

Tvær vinnuvikur eru núna búnar og ég er smám saman að aðlagast umhverfinu hérna. Er smám saman að kynnast fólkinu, bæði fólkinu á heimilinu (fjölskyldunni, húshjálpinni og vörðunum) og Skandinövunum eins og ég kýs að kalla vinahóp Þóru. Ég er farin að venjast því að maurar fari nokkra könnunarleiðangra á dag upp Mont Lora og orðin vön því að líta út eins og hvítu svepparnir með stóru rauðu doppunum ..doppurnar verandi ofnæmisviðbrögð við moskítóbitum og hvítan því ég er aldrei í sólinni. Ekki búast við tanaðri Loru heim.. Traffíkin er farin að virðast ósköp eðlileg og ég er farin að rata ágætlega í nokkurra kílómetra radíus frá heimilinu.

Það sem ég er ekki búin að aðlagast er hitinn yfir hádaginn (30°c) og hljóðin. Ég er fullkomlega háð loftkælingum og sundlaugum til að takast á við hitann og svo á ég rosa erfitt með svefn því mér finnst rakinn magna upp öll hljóð. Það hjálpar heldur ekki til að einhverjir 17 ára stúdentar eru búnir að leigja hús hérna á ská á móti sem halda partý um hverja helgi.

Ég var sem betur fer sjálf í partýi á föstudagskvöldið (jeij!) þegar Saúl gafst upp á þeim og tók til þess ráðs að henda sandi yfir vegginn til þeirra til að stoppa partýöskrin. Lögreglan svaraði ekki símanum og þau svöruðu ekki dyrabjöllunni ..þannig að fair is fair.

En talandi um öskur þá heyrði ég í öskurapa við eldfjallagíginn sem ég fór að synda í með Maríu, Mathias og Þóru í gær! Þessi staður, Laguna de Apoyo, er mesta paradís sem ég nokkurn tíma komið í. Mætti segja að staðurinn sé eins konar blanda af Amazon, Kerinu og Þingvallavatni ..allt í kring er þéttur skógur fullur af lífi, vatnið er kristaltært en á sama tíma hitað upp í fullkomið hitastig af sólinni.

Við vatnið eru veitingastaðir í hæfilega langri fjarlægð frá hvor öðrum (svo langri að maður tekur ekki eftir öðrum) sem eru búnir að byggja palla og setja upp rólur við vatnið. Ef maður kaupir mat fyrir 400 krónur má maður vera allan daginn á pöllunum þeirra.

Kosturinn við að synda í eldfjallagíg er að það eru engir stingufiskar eða öldur til að hafa áhyggjur af eins og við sjóinn. Við sáum marglita fugla og fiðrildi flögra um. Tvær litlar leðurblökur hengu undir sólpallinum okkar og litlir fiskar syntu kringum mig meðan ég reyndi að ná sambandi við gæludýraapa veitingastaðarins sem rólaði sér í hlíðinni fyrir ofan vatnið. Myndirnar stækka ef þið smellið.

Í dag var svo latur sunnudagur. Hékk heima allan daginn, lesandi Veronica decides to die eftir Paulo Coehlo, dormandi, borðandi og skrifandi ..eina sem ég fór úr húsi var stutt í matvöruverslun með Gerði og Gesti (keyptum morgunkorn að mínu skapi, jeij) og í bíó með Skandinövunum á Camilo Querido, frábæra heimildamynd frá Costa Rica.

Nú er klukkan 23 hjá mér, 5 hjá ykkur, svo ég ætla að fara að sofa, enda þarf ég að vakna kl 6:30. Óska ykkur góðrar viku.

This entry was posted on Monday, August 18th, 2008 at 5:29 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.