Ég er með eindæmum neikvæð þessa dagana. Ég hef allt á hornum mér.. Samt get ég ekki beint sagt að ég sé í vondu skapi heldur tengi ég neikvæðnina við líkamleg veikindi og stress. Mér finnst leiðinlegt að velta mér uppúr því hvað sé margt að þessu samfélagi en sé fátt annað.
Sem er kjánaleg og skökk hugsun. Auðvitað er slatti af frábærum eiginleikum við vestrænt samfélag. Mér finnst bara sem að sama hvert ég lít, hvort sem það er í blöðum eða samtölum vilji fólk bara ræða ójafnrétti kynjanna, peningakvíða og ósanngjarnt lagakerfi. Mér finnst það ekkert smá þreytandi. Ég verð pirruð af því að hlusta á endalaust röfl um þetta en mæti engum skilningi því í opnu samfélagi verður nú að ræða allan fjandann. En þarf endilega að ræða þetta á þessum nótum? Hvað allir eru mikil fórnarlömb og hvað það sé ekkert hægt að gera?
Allir hafa skoðanir en enginn virðist sammála mér um að taka upp meiri kosningar. Enginn þolir þessa græðgi en engan langar að vinna minna eða ræða aðra stjórnarhætti. Ég heyri ekkert nema kvart og kvein og engar lausnir.
Er ég að því sama í þessari bloggfærslu? Æj ég veit það ekki.. það er ekki hægt að einfalda veruleikann en sitjandi í strætó í dag og í Kringlunni, skrifandi ritgerð um einelti er ég óþægilega vör við það hversu vanmáttug ég er gagnvart þessu bákni sem ég er hluti af. Menntun skiptir bara ekki rassgats máli ef fólki líður illa og þótt fólkið sem um ræðir sé börn þá verða þau fullorðin og verða þá fyrrum börn sem var misþyrmt hvort sem er kynferðislega eða andlega og skilaboðin sem þau fá er að það sé bara allt í lagi og hluti af lífinu.
Mér finnst það ekkert allt í lagi.. og lesandi um skotárásir í skólum þar sem uppdópaðir krakkar fríka út því þeim leiðist að vera neyddir til að sitja 10 ár ævi sinnar réttlaus, raddlaus, kosningarréttarlaus, mannlaus, neydd til að gera eitthvað sem þau vilja ekki gera ..æji ég skil þá bara ótrúlega vel að leita losunar á uppbyrgðri reiði, gremju, agression, hvort sem það er með því að níðast á leiðinlegu krökkunum sem þeir eru neyddir til að umgangast daglega (sem fá enga leiðbeiningu í félagsfærni því hún á bara að vera meðfædd eða lærð frá foreldrum) eða með því að dópa og djamma og nota annað fólk. Þó þau séu 10 ára. Já.. ég skil þessa krakka bara andskoti vel. Hinsvegar skil ég ekki afhverju það mætir svoddan mótstöðu að breyta kerfinu. Bara af því maður ólst upp við eitthvað og þekkir ekkert annað þýðir ekkert að það sé best. Íslenskt stjórnkerfi, íslenskir fjölmiðlar með sína bjögun á raunveruleikanum og íslenskt menntakerfi ætti að sturta niður í klósettið. Því ótti elur af sér ótta og pirringur af sér pirring.
Að þeim orðum sögðum ætla ég því að segja að ég er aðeins minna pirruð, það er gott að losa, en ég sé að það er margt yndislegt og dásamlegt við að geta keypt ferskan ananas á þessari eyju útí atlantshafi sem er svo óendanlega fögur á vorin hjarta mitt er fullt. Ég er þakklát að hafa þak yfir höfuð sem er kósý og kostar ekki milljón, ógisla flott föt til að klæðast beint frá London baby, ég mætti alveg ótrúlega yndislegu viðmóti í banka og hjá lækni í dag.. svo yndislegu ég var bara hlessa. Eins og skessa. OG já.. það er verið að reka af bókhlöðunni. Love Love Love.