Viktor, austur evrópski nágranni minn stendur fyrir utan.
“Lora! You help me.”
“Give me ..(handapat).. little table.”

..er þetta ekki alveg yndislegt?
Hjálpsamir nágrannar, talandi saman, gerir lífið betra. Svo lagaði hann ljósið á ganginum standandi á bleika ikea-plastkollinum mínum. Litla borðinu. Svo lét ég Viktor fá “Fyrstu sporin” upplýsingabækling á rússnesku og íslensku um að flytja til landsins. Þeir læra víst rússnesku þarna í Úkraínu.

“I work here” sagði ég bendandi í bæklinginn á rússnesku þýðinguna á Alþjóðahúsið..

“Ah?” (stór augu) “You work here?”

Ég hlakka til þess þegar hann skilur, “gaman að kynnast þér” ..fyrsta samtal okkar hefði verið svo miklu auðveldara þannig. Fyrir það var eina sem ég vissi um hann að hann hraut uppúr klukkan hálf tíu á kvöldin og var yfirleitt bara heima á kvöldin og sunnudögum. Þá sagði hann mér galvaskur

“Ég ekki tala ensku, ég tala íslensku”

Svo hófst hann handa við að sýna mér kennslubókina sína frá Mími..

Arnar náfrændi minn er á næstunni að fara að flytja í herbergi á sömu hæð í sama stigagang og ég. Algjör tilviljun. Núna býr hann heima hjá mömmu og pabba.

Krumma bauðst að leigja íbúð í stigaganginum líka, af sama gaur og Arnar er að fara að leigja. Af öllum blokkum í Reykjavík… En þar sem ekki varð af því þá ákváðu örlögin samt að senda mér nágranna. Þá kannski getum við keypt okkur saman internet því nágrannarnir niðri eru held ég ekkert alveg á því að vera í miklum samskiptum við aðra og ég skynja sterklega þeim finnist óþægilegt að leyfa mér að nota netið sitt. Nágrannaást er víst ekki fyrir alla..

Ég vaknaði skyndilega kl. 09:48 og tók eftir að ég var knúsandi símann minn. Helvítis snoozið ..ég var samt mætt klædd, greidd, tannburstuð með nesti og sundföt í poka, tölvuna og stílabækur í bakpoka, smælandi framan í vinnufélagana kl 10:02 ..dagurinn hélt áfram að ganga smurt. Tók eftir að hjólið mitt var komið með flatt framdekk. Svona er lífið.. ég beið í 40 mínútur sitjandi í fjölbýlis anddyri á Seltjarnarnesi eftir dömu nokkurri. Ég velti fyrir mér hvort þetta pirraði mig. Nei..

En svo líður mér öðruvísi núna. Kannski því klukkan er 01:37

By the way.. tékk it, í alvöru þetta er svo æðislegt:
Ladies and Gentlemen of the class of 99…Wear sunscreen
http://www.youtube.com/watch?v=ZRRKqhdotVI

- skrifaðu undir til öryggis!

http://www.petitiononline.com/mod_perl/petition-sign.cgi?lidsauki

Þetta er það sem þú skrifar undir:
(örlítið hliðrað til að henta blogginu mínu betur)

Við vitum ekki hvernig morgundagurinn verður. Öll gætum við lent í því að verða öryrkjar. Við, maki okkar, börnin okkar, systkin okkar, foreldrar okkar eða vinir okkar. En vonandi eigum við öll eftir að eldast.

Það er fáránlegt að búa í landi sem á að teljast jafn gott og okkar en samt sem áður geti það verið svo gott sem fjárhagslegt sjálfsmorð að giftast þeim sem maður elskar.

• Myndir þú vilja sækja um vinnu og komast að því að launin þín væru algerlega miðuð við laun maka þíns ?
• Eða skerðast launin þín ef þú sparar pening?
• Ef þú erfir óvænt háa fjárhæð, er þá hætta á því að þú fáir engin laun?
• Veistu hver kjör öryrkja og ellilífeyrisþega eru?

(more…)

Æsifréttafyrirsagnir eru skemmtilegar, en með það á hættu að valda lesendum vonbrigðum, þá eru þær oftar en ekki algjörlega ótengdar fréttunum sem þær prýða ..ég vildi bara koma þessum hlutum frá og neita þeim, áður en ég kem mér að efninu sem er að ég er hætt að drekka í einhvern tíma. Þetta er um óákveðinn tíma en líklegast allavega nokkrar vikur.

En ég ítreka það er ekkert spennandi á bak við þetta, ekkert drama og enginn alkólismi, ég bara nenni þessu ekki! Að missa vitið og hanga á börum er bara ekkert skemmtilegt! Góð vinkona mín var á landinu núna um helgina við fengum okkur yndislegan kvöldmat saman og áttum í skemmtilegum samræðum. Eftir matinn færðum við okkur yfir á gamalkunnan bar þar sem ég fékk mér auto-pilot bjór ..og klukkustund síðar gat ég varla spjallað við hana vegna þess ég var orðin syfjuð (vegna áfengis) og við vorum staddar í þvílíkum hávaða að það hálfa væri nóg. Samt hékk ég í bænum til 5 því ég vildi njóta samveru hennar en gat það í raun ekki því hvað átti ég að gera? Stara á hana? Hefði kannski dottið eitthvað sniðugra í hug hefði ég sleppt bjórnum ..tjah, eins og að draga hana eitthvert annað!

Kvöldið áður fór ég í vísindaferð með skólanum þar sem venjan er að bjóða fría drykki ..og vegna ofboðslega leiðinlegrar (og langrar) umræðu drakk ég miklu meira en ég hefði annars gert.. jisús, ég gat varla staðið í lappirnar 2 stundum seinna og þurfti að fara heim að leggja mig! Ég hafði engan veginn drukkið svona hratt ef mig hefði ekki langað að rota mig úr leiðindum! Úff.. næst tek ég með mér bók!

En þetta er líka bara engan veginn fyrsta skiptið sem ávinningur af vímugjafanum er mun minni en kostnaður af völdum hans, líkamlega, andlega og fjárhagslega. Ég hef prófað nokkrum sinnum að vera alveg edrú meðal drekkandi fólks og það hefur alltaf komið mér á óvart hversu notalegt það er ..en þegar til kastanna kemur þá fæ ég mér alltaf einn bara til að vera með. Það er bara þægilegt að hafa eitthvað milli handanna og sötra eitthvað.

Langt er síðan ég fór að drekka pilsnera í stað venjulegra bjóra því samkvæmt útreikningum mínum þá þoli ég helmingi minna áfengismagn en meðal karlmaður en drekk samt jafn hratt og þeir. Fyrir mér er því eðlileg afleiðsla að drekka helmingi minna áfengan bjór í stað þess að reyna að hægja á mér. Ódýrara er það og enginn er þar bragð munur.

Ég er búin að sitja í tvo-og-hálfan tíma uppí skóla án þess að læra einn staf. Hinsvegar er ég búin að tala í símann í sirka 30 mínútur, skrifa email í sirka klukkustund og tala við fólk á msn í sirka klukkustund. Sötrandi kaffi og ávaxtaboozt á meðan..hvílík nautn.

Það er bara svo frábært að vita til þess að lærdómurinn er ekki leiðinlegur (nema sálfræðikúrsinn eini) því þá er ekki eins og mig kvíði að þurfa að lesa “bla” mikið efni.Því hef ég Engar áhyggjur af þessu blessaða námi. Jújú, ég ætti alveg að gefa mér meiri tíma í lesturinn og sérstaklega að undirbúa ritgerð sem ég á að skila á mánudaginn, en hey, enginn er fullkominn!

Núna ætla ég á kaffihús að fá mér kvöldmat með vinkonu minni. Læra? pff..

Ég fór á fætur og út í fallega veðráttuna. Allt var svo gullið og haustlitirnir allt um kring. Fallega silfraða hjólið mitt bar mig að sjónum og að stórmarkaðnum. Jarðaber, fitty bollur, hnetur, mjólk og ostur, tómatar, salat, epli, hrökkbrauð, pylsur, ljósapera og súkkulaðiterta á tilboði.

Þeysandi gegnum hrúgur af blautum laufblöðum á götunum nam ég staðar við sundlaugina og læsti fararskjótanum. Lét upplýst vatnið  leika um syndandi kroppinn í 10 mínútur áður en ég fór í pottinna að hvíla hugann og fylgjast með ferðalagi skýjaheimanna að ofan.

Að góðum málsverði loknum lagði ég mig stutta stund og hvíldi verkjandi bakið. Nú er ég búin að velja mér pils og blússu í anda Októberfest fyrir kvöldið framundan sem ég vona verði þægilegt og upplífgandi á sál og líkama..án þess þó að bera of mikil merki þess á morgundag.

Ekki misskilja mig, mér finnst ekkert slæmt að búa hérna ..en er kannski betra þarna úti? Allavega flykkjast vinkonurnar þangað.. Hvar eru allir?? Ísland er tómlegt og kalt!

Eitt er á hreinu, ég borða miklu minna og hollar þegar sól er á lofti og veðurblíðan vermir hörund. Ég er að tútna út því ég stenst ekki freistinguna að versla mér ódýran mat í skólanum, sem er samt ekki beint í samræmi við frábært fæðuval mitt undanfarna mánuði. Ég er aftur komin í brauðsvallið.

Kannski stafar matarsvallið af því að ég meika ekki að vera heima og þar af leiðandi er ekki að elda í matinn. Þetta litla herbergi er svoleiðis yfirflæðandi af fötum að ég kemst varla fyrir í því! Á morgun langar mig innilega að versla mér aðra skúffu undir rúmið. Þó hún komist varla fyrir.

Þannig er ég búin að vera að pikka út úr fatafjallinu allar efnislitlu flíkurnar sem mér dettur ekki í hug að fara í núna, sem mér fannst flestar alltof hlýjar í sólinni í sumar sem leið. Það er kominn kuldaboli í landið, ef kuldaboli er orð. Stundum nota ég orð sem ég skil ekki. Þótt að mamma sagði mér að gera það ekki þegar ég var lítil.

Kannski er ég bara að flýja ábyrgð. Skólinn er í hættusvæðinu sem ég kalla “fall skeiðið” sem einkennist af lognmollu í verkefnum:

..nemar vafra stefnulaust um háskólasvæðið meðan kennararnir bíða spenntir uppá húsþökum bíðandi eftir að einhver saklaus nemi labbi á götunni fyrir neðan.. Þegar einhver utan-við-sig nemi er staddur beint fyrir neðan grýtir kennararinn verkefnum niður sem falla líkt og grjóthnullungar til jarðar. Markmiðið er að hitta á haus eða herðar nemanna og fella þá eins og keilupinna. 10 stig fyrir blóðugt fall, 5 stig ef neminn haltrar, 2 ef hann særist lítillega. Tilvalinn tölvuleikur fyrir kennara?

Og talandi um kennara.. vinnan var að spyrja mig hvort ég geti tekið að mér slíkt illskunnar hlutverk. Ok, mér finnst það í alvörunni ekkert illskunnar hlutverk, en ég má ekkert vinna meira í ár, þá skulda ég skattinum bara! Já.. ég ætla nú ekki að ræða það hér ef skatturinn les blogg hjá fátækum nemum, en ég þarf að fara að fræða mig svo ég fari ekki í ruglið. Helvítis nýsköpunarsjóður að taka af manni elskulegt launþega-hlutverkið.

Já, ég hef mikið að gera og þá freistast ég til að fara í djammpakkann ljóta. Fitna meira, taka minna til, læra minna og stressast upp.

Útlönd eru góð að því leitinu til að sama þó maður geri EKKERT í útlöndum, vinni ekki, sé ekki í skóla, safni skuldum og klóri sér í rassinum er maður SAMT að gera merkilegan hlut, bara fyrir tilstilli þess að vera í úÚútlöönduum… ó græna gras.

Miðað við hvað rigningin bankar fast á rúðurnar mætti halda að við Pink Floyd værum ekki í blokk á Birkimelnum heldur í tjaldi á Hróarskeldu. Svo hátt heyri ég í vindinum feykja vatninu um himinhvolfin. Skrýtið hvað það skuli aldrei vera sárt að láta rigna á sig.
Annars er hratt ástandið á veðrinu ekki ósvipað ástandinu í hjartaholinu og heilahvelinu á mér, allt á fullu. Það er samt ekki nein gríðarleg ástar-geðsveifla, eins og sumir gætu túlkað orð mín, nema þá bara á lífinu. Ég elska jú líf mitt. *blúsað gítarsóló - “shine on you craaazy diamond” sungið í kór*

Úff, ef hægt væri að skrifa þessa tilfinningu og framkalla aðra svipaða hjá ekki nema einni manneskju væri það nóbelsins virði. Í þeim töluðu orðum þagnaði rigningin og saxófón-sóló blastar á fóninum. Ah.