Það er búið að vera lýðræðis- og réttlætis þema í ritgerðarskrifum mínum seinustu tvær annir. Núna er ég að skrifa um þáttöku þjónustuþega í skipulagningu þeirrar aðstoðar sem það fær. Finnst það gott stöff ..ef fólki er alvara í þeirri stefnu að leyfa fólki að halda reisn og virðingu þó það þurfi aðstoð, er þetta the way to go.Geðveik virðing fólgin í því að leyfa fólki að hafa áhrif ..lýðræðisleg og einstaklingsmiðuð þjónusta kostar samt pening. Miklu auðveldara að skella fólki í mót og mæta þörfum þess bara að hluta.

Önnur ritgerð sem ég er að skrifa er svo um mannréttindi og lög. Um daginn skrifaði ég ritgerð um sáttarmiðlun, þegar einhver brýtur á einstaklingi og bætir fyrir það í orðum og gjörðum.. og tekur sjálfviljugur þátt í því ferli. Vá hvað það var leiðinlegt að vera barn, neytt til að biðjast afsökunar, án þess að skilja pointið með því. Var ekki beint að spá í því að “vera góð manneskja og skapa réttlátt samfélag” þegar ég var 8 ára að lemja bróður minn. Í dag sé ég rök fyrir því að biðjast afsökunar og reyna að bæta fyrir það ..gefur mér sjálfsvirðingu og samræmist mínum gildum og hugsjónum. Fór samt ekkert að sjá þau rök fyrr en á gamalsaldri, ætli það væri ekki sniðugt að kenna þetta í grunnskóla? Svona svo að þessir dúddar sem eru að ganga í skrokka á fólki niðrí bænum mínum hafi nú heyrt þetta einhverntíman yfir lífsleiðina óháð uppeldinu sem þeir fengu frá foreldrum sínum?

Æj, það gerir mig leiða í hjartanu að í litla yndislega miðbænum mínum, sjávarþorpinu sem mér þykir svo vænt um, séu alvarlegar líkamsárásir jafn algengar og er nú. Samt skil ég það svo vel..fólki líður illa og er týnt siðferðislega. Hefur undarlega réttlætiskennd..

Svona fréttir gera mig leiða.. goodnewsnetwork.org er þó gott mótvægi, er nú orðin áskrifandi og þarf ekki lengur að googla innihaldið til að finna fréttirnar. Gott að smella bara og vera um leið að styðja vinnu konunnar sem heldur úti síðunni.

Æj, þó þetta sé nú áhugavert efni sem ég er að skrifa um langar mig samt bara að kúra mig undir sæng á daginn og lifa næturlífinu á kvöldin. Horfa á How I met your mother.. þessvegna hef ég ákveðið að blogga um það sem mér finnst áhugavert utan afþreyingar og velferðarlístíls míns. Fíla sjálf að lesa það löngu seinna, vekur upp góðar minningar og ákveðið passion.

Jæja nú er komið að enn einu óreglulegu bloggi. Að þessu sinni situr undirrituð sveitt á þjóðarbókhlöðu vorri yfir lögum og álitum umboðsmanns Alþingis og ég get engan vegið skilið hvernig það getur verið að í lögum sé hlutverk grunnskóla að búa þegna undir líf í samfélaginu en að engin sé þar lögfræði kennd. Þetta var mikil langlokusetning hérna, en í alvöru talað, ég vil gera tölfræðilega úttekt á því hversu margir Íslendingar vita í fyrsta lagi hvað félagsráðgjafar gera og í öðru lagi að hægt sé að leita frítt til Umboðsmanns Alþingis ef upp koma deilur við stofnanir ríkis og sveitarfélaga. Ekki vissi ég hversu mikil snilld væri þar á ferð.. ég hefði nú alveg viljað sitja svosem einn tíma sem barn þar sem mér væri kennt að googla hvaða lög sem er ..þegar maður er svona gamall að sjá þetta í fyrsta skipti þá er þetta kannski áhugaverðara, en líka ögn meir ógnvekjandi. Anyways, nú hef ég sagt það sem ég sagt vildi hafa og ætla að halda áfram lestrinum. Bæbæ.

Nú hefur ýmislegt á daga mína drifið. Á föstudaginn fór ég í fyrstu vísindaferð annarinnar í Sjálfstæðisflokkinn. Það voru engar snyttur en það var aftur á móti nóg hvítt, rautt og bjór. Líka smá bakkelsi ..þetta var ekki nógu yfirdrifið til að verðskulda bruðl-hneykslan vegna þjóðfélagsástandsins. Eftir ágætar stjórnmálaumræður vann borðið mitt Pubquiz kvöldsins, mest henni Ingu MR-ingi að þakka. Við tókum upp smá spjall og við komumst að því að við höfum báðar verið skiptinemar í Ecuador 17 ára gamlar, búið hjá 3 fjölskyldum, flúið í kjölfarið til Perú þegar löggunni var sigað á okkur því við meikuðum ekki AFS og farið til Miðameríku í fyrra.. Sögusagnirnar og slúðrið um mig voru semsagt um hana. Pottþétt.

Helgin fór ekki eins og ég planaði, ég aflýsti sumarbústaðaferð minni vegna of mikils kvefs og slappleika til að meika ferð út á land og gistingu í ókunnu rúmi. Ég get nefnilega varla sofið það er svo erfitt að anda svona stíflaður. Vegna þessa aflýsti ég líka fyrirhugaðri tannlækningu á morgun, það er ábyggilega ekki sniðugt að hnerra í miðri endajaxlatöku, né að geta ekki andað gegnum nefið.. En þrátt fyrir umhugsun um að aflýsa líka fótboltaliðssöfnun ákvað ég að láta verða úr því og viti menn, mér söfnuðust 15 stúlkur á 2 dögum sem mættust á sinni fyrstu liðsæfingu klukkan 18 í gærkvöld.. ég sé sko ekki eftir því að hafa látið reyna á þetta.

Fyrir og eftir æfinguna fór ég að fylgjast með mótmælum gegn ríkisstjórninni. Við Bergdís og Telma röltum á Austurvöll eftir tíma og héldum það væri ekkert í gangi því Austurvöllur var tómur. Þá hafði fólkið víst virt friðhelgi jarðarfarar nokkurrar í Dómkirkjunni og farið þess í stað og hent rauðum „blóð“slettum á Stjórnarráðshúsið. Þegar jarðarförinni lauk fylgdist ég með mótmælendum tromma á allavegana hljóðfæri, alvöru trommur og heimatilbúnar, henda eggjum og sprengjum í lögguna (æj)
..horfði á einhvern drengstaula klifra uppá svalir Alþingishússins og koma þar fyrir tveimur áróðursfánum. Þetta var eitthvað svo mögnuð sjón ég ákvað að ég yrði að fara um kvöldið. Eftir æfinguna horfði ég því á viðtalsþátt Kastljóssins við Steingrím J og Geir Haarde og komst að því að mótmælin væru við Þjóðleikhúskjallarann en ekki á Austurvelli.

Þar var varðeldur, fjöldatrommun, fjöldasöngur, flugeldar, blys, ljósmyndun og sumir að dansa eða drekka bjór. Einhver flaggaði kínverska fánanum, annar klifraði upp í tré. Þar sem mér hafði verið svo kalt á mótmælunum fyrr um daginn kom ég svakalega vel klædd með trumbuhljóðfæri (skeið og stálbolla sem ég freyði mjólk í), myndavélina og kakó í brúsa. Ég sló því í takt við hjarta mótmælendanna og söng fjöldasönginn „Vanhæf Ríkisstjórn“ og velti vöngum yfir því hvort ég væri nú sammála texta söngsins. En mér finnst bara svo gaman að syngja!

..ég meina, stjórnin hefur ekki staðið sig neitt sérstaklega vel. En ekki veit ég hver lausnin á vandamáli sem ég skil varla er. Var það virkilega Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn sem skipaði þeim að skera niður í heilbrigðismálum? Hafði sjóðurinn ekkert út á Seðlabankastjórn að setja? Bara heilbrigðiskerdið? Ég kenni í brjósti um ráðamenn sem voru í svo fínni vinnu fyrir nokkrum mánuðum en á nú að reka með skömm. Úr frægð og öfund niður í fyrirlitningu og ræsið. Hvar mun þetta fólk fá að vinna? Það krafsar í bakkann og vill fá að reyna að rétta úr kútnum, laga mistökin sín ..ef þetta voru alfarið þeirra mistök. Æj, stjórnmál eru svo flókin. En hey! Ég fékk úr Stjórnmálafræðiprófinu og það voru bara tveir hærri en ég J

Ég var að enda við að lesa öll blessuðu bloggin sem ég hef ekki litið á í nokkra mánuði. Það var afskaplega indælt. Það er nefnilega gaman að vita í detailum hvernig fólk hefur það. Facebook hefur mikið fram að færa, en það er sumt sem statusar ná hreinlega ekki yfir.

Ég var spurð áðan hvað ég er búin að vera að bralla. Ég þurfti virkilega að hugsa mig um.. það var náttúrulega þetta sjúkrapróf í stjórnmálafræðinni sem ég kláraði á mánudaginn.. kaffibars og kaffihúss hangs með Kidda og Krumma, Gossip Girl og House.. Bónus og eldamennska.. það er sirkabát þetta sem ég er búin að aðhafast á nýhöfnu ári. Þaráður var desember dásamlegur, lauflétt próf í Samfélagsvinnu og notendasamráði þann fimmtánda, allir Íslendingarnir sem koma heim yfir jólin en þar af var það helst heimsókn Bjarts Brynju og Hinrikssonar sem stóð uppúr, hann knúsaði í mér hjartað bara með því að sofa, drekka mjólk, kúka í bleyjur og brosa einstaka sinnum til mín. Jisús..

Og í dag er svo afmælismatur pabba míns.. megi hann lengi lifa minn dásemdar faðir. Svo er 57 líka uppáhaldstalan mín.

Skólinn byrjaði klukkan 10 í morgun á Stjórnun.. það var gaman að sjá framan í kunnugleg andlit, þetta er þriðja árs kúrs svo ég var hálf smeyk við að sitja eins og illa gerður hlutur útí horni í pásunum en átti þvert á móti kumpánlegar samræður við kumpánlegt fólk. Lengi lifi vísindaferðir, án þeirra þekkti ég sjálfsagt engan. Eða kannski þriðjungi færri. Já. Allavega myndi ég þekkja fólkið á annan hátt. Edrú hátt.

Ok.. þannig að skólinn byrjar með pompi og prakti og ég er Spennt að vita hvort fyrsta vísindaferð annarinnar, hjá sjálfum Sjálfstæðisflokknum, verði jafn íbúðarfull eins og í fyrra ..þorir flokkurinn að bjóða uppá snittur, vín og bjór í miðri kreppu? Með borðdúk, vínberjum og þjóni að hella uppá? Tjah..

Svo förum við nokkrar úr bekknum í sumarbústað, vonandi ekki of snemma, á laugardagsmorgun. Það er svo notalegt að eiga vinkonur með lyklavöld að sumarbústöðum.. ;D

Líf mitt virkar eins og dans á rósum þegar ég les yfir þessa færslu ..sem er eiginlega rétt, svona að mestu leytinu til. Ef ég fengi bara vinnu og væri ekki að fara í endajaxlatöku á fimmtudaginn næsta væri allt fullkomið!

Alþingisvefurinn er hreint frábær. Hann gerir mig stoltan af Íslandi og nýjungagirni Íslendinga. Ítölunum sem ég leigði með úti fannst líka meganett að við höfum lagasafnið online.

Annars stóð ég mig að því rétt í þessu að hugsa upphátt “þetta er betra en séð og heyrt” þegar ég fletti gegnum æviágrip þingmanna. Þar birtast myndir af þessu myndarlega fólki, hvar það fæddist, hvað makar þeirra gera, hvaða nám þau stunduðu og helstu störf sem þau hafa unnið. Þvílíkar persónunjósnir.

Vissuði að pabbi Þorgerðar Katrínar var lekari? Eða að Siv Friðleifsdóttir er sjúkraþjálfari? Eða að sambýliskona Björgvins Guðna viðskiptaráðherra er tölvunarfræðingur? Eða að Ellert B. Schram hefur átt börn með þrjú konum, með þeirri seinustu ættleiddi hann son? (krassandi) Eða að Ingibjörg Sólrún er sagnfræðingar og vann hlutastörf fyrir dönsku póstþjónustuna þegar hún var þegar hún var jafngömul mér?

Já börnin góð.. það er ekki slæmt að læra undir stjórnmálafræðipróf.. onei..Tékkit: http://www.althingi.is/vefur/thingfl.html

Nú eru aðeins 3 klukkustundir í að árið 2008 sé liðið og 2009 hafið. Ég er ekki búin að skrifa neitt hérna í 2 mánuði, því skýri ég bloggið óregluútgáfan. Kannski gef ég út aðra útgáfu þegar ég verð reglusöm

Ég kom heim frá Nicaragua 3.des, fór í próf 15.des og fór svo beint í jóla, afmælis og áramótagír. Það er búið að vera alveg yndislegt að vera komin heim í faðm fjölskyldu og vina. Í janúar fer ég í eitt sjúkrapróf og held svo áfram í félagsmálaráðgjöfinni.Ég held að 2009 eigi eftir að reynast mér vel.. og vonandi ykkur og sem flestum líka, þrátt fyrir efnahagsástandið.

Klukkan er hálf tvö og ég get ekki eða vil ekki sofa. Klukkan 7 flýg ég í lítilli rellu á litla eyju í karabíska hafinu. Maís-eyjurnar eru tvær og ég fer á minni eyjuna. Þar eru engir bílar og rafmagn er framleitt með olíu. Skilst mér. Ég ætla að vera þar fram á þriðjudaginn.

Dagurinn í dag var skrýtinn. Í morgun var ég vakin við símhringingu klukkan 4:37 frá henni Ritu ítölsku, mömmunni (þó hún sé 26 ára) í hópi sambýlinganna. Ég hafði ákveðið kvöldið áður að gista hjá Edgari þar sem hann er ekki með internet heima hjá sér og ég þurfti að einbeita mér að því að klára ritgerðina sem ég skilaði í kvöld.

Rita spurði fyrst hvort ég væri með tölvuna mína ..sem ég jánkaði og svo sagði hún mér að við hefðum verið rænd, að fartölvurnar væru allar horfnar og að hún þyrfti að hringja í Andrea, ítalska sambýlinginn okkar (strákur, þrátt fyrir nafnið). Klukkan fimm vorum við komin útí bíl keyrandi gegnum borgina hugsandi um myndavélina mína veltandi fyrir mér hvort henni hefði verið stolið og hversu ótrúlega ótrúlega ótrúlega heppin ég væri að hafa fyrir tilviljun ekki verið heima um nóttina. Án tölvunnar væri úti um skólaönnina.

Í húsinu var lögreglan ennþá og öryggisstarfsmaður úr Sameinuðu þjóðunum að skoða lásana. Þrír af fjórum sambýlingum mínum vinna hjá Sameinuðu þjóðunum. María, argentísk/spænski meðleigjandinn minn hafði vaknað um fjögurleytið við það að einhver var í herberginu hennar að gramsa notandi ljósið af gemsanum sínum við leitina. Ræninginn fór út þegar hún fór að spyrja hver ertu og hvað ertu að gera ..svo læsti hún sig inní herberginu hans Andrea og æpti á Ritu að læsa sig inni því það væri einhver í húsinu. Svo æptu þau til skiptis á Hector, nica sambýling okkar sem býr einn á efri hæðinni að læsa sig inni..

Í allan dag ræddu þau hversu spaugilegt en hræðilegt það hafi verið að öskra svona á hvort annað meðan ræningjarnir væru frammi í stofunni og hvernig María hafi skammað þá gegnum hurðina ..það var ekki jafn spaugilegt að tölvunum þeirra Andreu, Ritu og Maríu var stolið, græjunum hans Hector og myndavél og síma líka. María var sallaróleg og endurtók bara hversu heppin þau væru að ekkert hefði nú komið fyrir en Rita var stressaðri og sérlega óttaslegin við að einhver hefði getað meitt Julie, hundinn hennar sem dillaði bara rófunni yfir að einhver væri í stofunni.

Þar sem ég bý í garðskúr þar sem þjónustustúlkur búa vanalega hefur ræningjunum kannski ekki dottið í hug að þar væru nokkur verðmæti. Þeir fóru allavega ekki í herbergið mitt ..myndavélin mín lá óhreyfð fyrir allra augum þegar ég opnaði hurðina.

En í dag var ósofinn þreyttur dagur með þreyttum spenntum sambýlingum þar sem enginn vildi vera einn heima og rætt var í þaula að kaupa viðvörunarbjöllu í húsið og gera húsið á allan hátt öruggara. Rita skammaði verðirna í götunni og stöðugur straumur af fólki kom í húsið að skipta um lása og mæla fyrir nýjum stálgrindum. Á meðan á öllum þeim brösugangi stóð reyndi ég að skrifa helvítis ritgerðina mína ósofin lesandi um fall krónunnar með hnút í maganum yfir fjármálum og slæmum fréttum um ættingja mína í Bandaríkjunum.

..mig langar ekkert sérstaklega í náttúruparadísina sem ég flýg til á eftir.. mér finnst ég ekki eiga efni á því. 160 dollarar í flugið og 6 $ máltíðin fram á þriðjudag. En hvað á maður að gera í kreppunni? Enn á ég fyrir mat og húsnæði og ferðalögum og þó ég eigi ekki jafn mikið og ég vildi er allt í lagi með mig.. ég ætti í raun bara að fara að sofa.. það er eiginlega ekkert annað sem ég get gert, jú nema hugleitt. Ég ætla svoleiðis að hugleiða alla daga á ströndinni á Corn Island. Kem aftur á þriðjudaginn í netsamband, þangað til þá, vonandi verði í lagi með alla og hagkerfið ekki rifið í tætlur.

Þetta skrifaði ég um daginn ..ég bara birti færsluna ekki.

Klukkan er 12 á hádegi þriðjudags og ég sit á nýjum sófa, sötrandi svart kaffi með klaka. Allt í kringum mig eru exótísk teppi, sjöl og óróar frá Afríku auk litríkra málverka og dýra frá Mið-Ameríku.

Á teppi á gólfinu fyrir framan mig liggja heimilisdýrin gulbrúnn hundur og sætur svartur kettlingur. Á sófaborðinu synda tvær skjaldbökur í skál.

Ég á ekkert af innanstokksmununum, hvorki listmuni né diska og líður eins og munaðarleysingja sem suðrænir sambýlingar mínir sáu aumur á með því að leigja mér garðskúr til að búa í.

Í garðskúrnum mínum er ekkert nema ein hilla með fötunum og bókunum mínum, dýna frá Þóru og vifta frá Emi. Það er jú sér-klósett útfrá herberginu mínu en það er bara kalt vatn í sturtunni og enginn vaskur. Á dagskránni er svo að kaupa mér spegil og jafnvel kannski stól ..svona ef ég á efni á því.

Húsið sjálft er stórt og rúmgott og hér kem ég til með að læra á daginn þar til ég flýg heim 30.nóvember. Þar sem sambýlingar mínir vinna á daginn hef ég húsið nánast útaf fyrir mig á daginn. Maður er samt aldrei einn hérna, auk dýranna vappar hún Ibania um húsið og þrífur og þvær 4 daga vikunnar. Frá götunni heyrast bílar keyra framhjá og sölukonur klæddar í pils með svuntu kalla nöfn á mat sem þær bera í körfum á höfðinu ..mat sem ég kann ekki skil á. Úr garðinum heyrist svo hræðilegt kvabb fuglanna sem búa hinum megin við vegginn ..þeir virðast aldrei hætta.